بهشت راحت عاشق
| مرا شد مونس جان خوب دلجويي |
| خدا آيين، جفا دشمن ، حسن رويي |
| بهشتِ راحتِ عاشق،خوش الحاني ،نکو خويي |
| بهارِ گلشنِ اميد،نورِ روشني ، سرو سَمَنبر عَنبرين مويي |
| که گم کردست جنت خويش را در نُزهتِ گلزار ِ کوي او |
| زِ تاب ِ رَشک در تاب است خورشيد جهان افروزپيشِ ماهِ روي ِ او |
| ز مهرش سينه ها گلشن، به يادش چشم دل روشن |
| شده آيينه ي جانها ز عکسش واديِ اَيمَن |
| رُخش چون معنيِ زيبا به شعرِ زلف پيچيده |
| ز شرمِ مصرعِ قدش ،قيامت آب گرديده |
| کمان ابروش را تير ميزيبد ز مژگانش |
به قربانش دل و جانم ، دل و جانم به قربانش
| که دارد اين چنين غارتگرِ صبر و شکيبي؟ |
| خوش حبيبي، بي رقيبي، |
| عَندليبي نسترن پَر |
| ماه مَنظر،عدل گستر، داد پرور |
| باده ي وحدت به سر دارد |
| که کس را در نظر نارد |
| دو چشمش نشئه مي بارد |
| ز عشق چشم خوش مژگان او جانم ستم پرور |
| که من چشمم سپيد اندر رهِ ماهيست نا پيدا |
| سراسر سرِ سَر مستيِ اين عالم ز مستوريِ آن نورست کو هم در اَزل يکتا |
| شده آشفته حاليهاي من مطلق فراموشش |
| گَهي گويد ز حال در همِ من زلف در گوشش |
| که حال ِ بي دلان چون شد ز هجرانش |
به قربانش دل و جانم ،دل و جانم به قربانش
|
کيَم؟ خاطر پريشاني ، به کار خويش حيراني ، نه سر دارم نه ساماني |
|
به غير از صبر درد عاشقي را نيست در ماني |
|
ندارم صبر، دارم از غم او سو خته جاني |
|
گَهي سرگشته ي کويي،گهي در آتش از رويي ،گه آشفته ز گيسويي |
|
به هر جا شور عشقي هست چون بلبل کشم هويي |
|
در اين گلشن نسيم آسا ز هر گل مي برم بويي |
|
مگر روزي |
|
شفق رويي، کمان ابرو،سيه مويي ، خوش آيين ، پاک مردي، راد خويي |
|
آيد از اقصايِ نور لا مکان |
|
آيد از شرق رخش خورشيد عالمتاب در سوزش |
|
جهان ار لَمعه ي نورانيش هر لحظه در تابش |
|
مکان و لا مکان از هستيِ جودش دمادم غرق در نازش |
|
خدا داند که در اقليمِ قلبم هر نفس غوغاست با يادش |
|
غمش رازِ نهانِ من ،نگنجد در بيانِ من ، کزو سوزد زبان من |
|
ز تاب عشق افتادست آتشها به جان من |
|
به آهي مي رود بر باد جسم نا توان من |
|
رود در غم شب و روزم ، ز برق ناله مي سوزم ، چو مرغ آتش افروزم |
|
نميدانم سر انجام من آشفته ي آ لفته ي آزرده ي بي خانمان آ خر چه خواهد شد؟ |
|
در اين ظلمتکده آ خر کدامين نور ميتابد؟ |
|
کدامين تيغ برنده ميان قلب اهريمن ،دوباره راه مي پويد؟ |
|
کجا آن وعده ي پاک حقيقت فاش مي گردد؟؟؟ |
|
که از جانان خبر نايد |
|
ز عاشق صبر مي بايد |
|
محبت سر به سر زاريست! |
|
محبوبي دل آزاريست! |
|
رنجيدن ، ستم باشد |
|
به هر تقدير ، به طور و طرز ِشاياننش |
به قربانش دل و جانم ،دل و جانم به قربانش
