«یَأْتى عَلَى النّاسِ زَمانٌ لا یَبْقى فیهِ مِنَ الْقُرْآنِ إِلاّ رَسْمُهُ وَ مِنَ الاِْسْلامِ إِلاَّ اسْمُهُ.

 مردم را روزگارى رسد كه در آن از قرآن جز نشان نماند و از اسلام جز نام آن،

 

 مَساجِدُهُمْ یَوْمَئِذ عامِرَةٌ مِنَ الْبِناءِ خَرابٌ مِنَ الْهُدى.

در آن روزگار ساختمان مسجدهاى آنان نو و تازه ساز است و از رستگارى ویران.

 

سُكّانُها وَ عُمّارُها شَرُّ أَهْلِ الاَْرْضِ،

 ساكنان و سازندگان آن مسجدها بدترین مردم زمین اند،

 

مِنْهُمْ تَخْرُجُ الْفِتْنَةُ وَ إِلَیْهِمْ تَأْوِى الْخَطیئَةُ یَرُدُّونَ مَنْ شَذَّ عَنْها فیها.

  فتنه از آنان خیزد و خطا به آنان درآویزد.آن كه از فتنه به كنار ماند بدان بازش گردانند،

 

وَ یَسُوقُونَ مَنْ تَأَخَّرَ إِلَیْها.

و آن كه از آن پس افتد به سویش برانند

 


یَقُولُ اللّهُ تَعالى «فَبى حَلَفْتُ لاََبْعَثَنَّ عَلى أُولئِكَ فِتْنَةً أَتْرُكَ الْحَلیمَ فیها حَیْرانَ» وَ قَدْ فَعَلَ.

خداى تعالى فرماید:

«به خودم سوگند، بر آنان فتنه اى بگمارم كه بردبار در آن سرگردان مانَد» و چنین كرده است،

 

وَ نَحْنُ نَسْتَقیلُ اللّهَ عَثْرَةَ الْغَفْلَةِ.»

و ما از خدا میخواهیم از لغزش غفلت درگذرد.