دوستان خوب

امام حسين(ع) نيز همانند ديگر انسانها داراي اين حق انساني بود که از آب گوارا، که خداوند براي هر موجود زنده اي آفريده است، بنوشد، امّا از آنجايي که به خطر دفاع از حق و عدالت، اين حق انساني از او سلب شد، خداوند چهار نوع از آبها را به آن حضرت عنايت کرد و براي او در آنها حق قرار داد:

1- نخست آب گوارا و جاودانهء کوثر را، براي عطش او و ياران شهيدش قرار داد و آنان را در واپسين لحظات شهادت که بر خاک نينوا افتاده بودند، سيراب ساخت. همانگونه که از فرزند گرامي حسين(ع) روايت شده است که، در لحظات آخرين، خطاب به پدرش گفت: "پدرم! اين نياي بزرگم پيامبر است که مرا از آب گوارايي که ديگر تشنه نخواهم شد، سيراب ساخت." {بحارالانوار،ج45،ص44}

و نيز از همين آب کوثر براي کساني که بر حسين(ع) سوگواري مي کنند بهره اي قرار داد که در روز رستاخيز خواهند نوشيد. البته براي بسياري از کارهاي شايسته اين پاداش بزرگ را وعده فرموده اند، اما از ويژگيهاي آن حضرت در اين مورد آن است که چشمهء کوثر از نوشيدن سوگواران او بر خود مي بالد و شادمان مي گردد. {بحارالانوار،ج44،ص290}

2- دومين نوع از آبهايي که به آن حضرت عنايت شده است، آب حيات است، که در بهشت با قطرات اشک هايي که بر او ريخته شده است، در هم آميخته و شيرين تر و گواراتر مي گردد، همانگونه که در روايات آمده است.

3- ديگراشک چشمها را نثار او ساخته است، چرا که کشته اشکهاست و با شنيدن نام و ياد و مصيبت او، سيلاب اشک ها جاري مي گردد {بحارالانوار،ج44،ص305} همچنان که با نظاره بر شهادتگاه و با استشمام بوي تربت مقدّسش، اشک از چشمها روانه مي گردد.

4- و سرانجام اين که بر همهء دوستانش مقرّر شد که به هنگام نوشيدن آب سرد و گوارا، اوج فداکاري و عظمت او را به ياد آورند و درس گيرند.

امام صادق(ع) فرمود: هرگز آب سردي ننوشيدم، مگر اينکه حسين(ع) را به عظمت ياد کردم.